ชาวอังกฤษชื่อ Joseph Aspdin ได้จดทะเบียน (Patent) การประดิษฐ์ปูนซีเมนต์พอร์ตแลนด์ขึ้นในปี พ.ศ.2367 ในประเทศอังกฤษเองเริ่มมีการนำปูนซีเมนต์พอร์ตแลนด์มาใช้เป็นบางส่วนในการสร้างอุโมงค์ลอดแม่น้ำเทมส์ ในปี พ.ศ.2401 จากนั้นอีกเกือบ 20 ปีต่อมา อุตสาหกรรมปูนซีเมนต์พอร์ตแลนด์จึงเติบโตขึ้น ทั้งในประเทศอังกฤษ เบลเยียมและเยอรมัน และเริ่มมีการขนส่งปูนซีเมนต์พอร์ตแลนด์ไปสหรัฐอเมริกาโดยทางเรือเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ.2411
ในสหรัฐอเมริกา เริ่มมีอุตสาหกรรมการผลิตปูนซีเมนต์พอร์ตแลนด์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในปี พ.ศ.2423 มีการผลิตปูนซีเมนต์พอร์ตแลนด์ ได้จำนวน 42,000 บาร์เรล แต่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศถึง 187,000 บาร์เรล เนื่องจากเป็นอุตสาหกรรมใหม่ที่ยังขาดประสบการณ์ ปริมาณผลผลิตจึงยังมีความไม่แน่นอน บางปีผลิตได้มาก บางปีผลิตได้น้อย แต่มีการเพิ่มจำนวนการผลิตขึ้น ในปี พ.ศ.2440 เริ่มมีการผลิตภายในประเทศมากกว่าการนำเข้าจากต่างประเทศ ต่อมาเมื่อถึงราวปี พ.ศ.2453 ภายในประเทศมีการผลิตถึง 76,549,951 บาร์เรล (www.centuryhouse.com) โดยในปี พ.ศ.2452 นั้น Thomas Edison จึงได้จดทะเบียน สิทธิบัตรหม้อเผาแบบหมุน (Rotary Kiln) ในสหรัฐอเมริกา
ภาพรวมการเติบโตของอุตสาหกรรมการผลิตปูนซีเมนต์พอร์ตแลนด์ จึงเริ่มต้นจากการประดิษฐ์ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เริ่มนำมาใช้ก่อสร้างจริงในช่วงกลางศตวรรษ และเริ่มขยายตัวเป็นอุตสาหกรรมในระยะแรกที่ยังผันผวนอยู่ในช่วงปลายศตวรรษทั้งในทวีปยุโรปและอเมริกา แต่เมื่อเริ่มต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จะเห็นได้ชัดเจนแล้วว่าอุตสาหกรรมนี้กลายเป็นสาขาการผลิตที่สำคัญในประเทศตะวันตกแล้ว
